blog

Weg met het middenkader

Organisatie & Strategie

In een persbericht van Sioo (Interuniversitair Centrum voor Organisatie- en Veranderkunde) wordt gesteld dat nieuwe organisatiemodellen ‘als paddenstoelen uit de grond schieten’. Wat deze modellen gemeen hebben is, dat de werknemers meer autonomie krijgen. Men wordt manager van zijn eigen werk, al dan niet in (zelfsturende) teams.

Weg met het middenkader

Door gebruik te maken van informatietechnologie verbetert de directe communicatie tussen medewerkers, kunnen verbeteringen in werkprocessen worden doorgevoerd en er is minder bureaucratie. Hiermee verdwijnt het middenkader. Dit laatste punt wordt door de rector van Sioo, Ard-Pieter de Man, ‘de duistere kant van nieuwe organisatiemodellen’ genoemd. Volgens hem leidt dit tot een tweedeling van de samenleving en tot een opvolgingsproblematiek. Hij vindt dat zorgelijk. Citaat: “traditioneel was het middenmanagement de plek waar mensen geleidelijk kennis en ervaring opdeden en stapsgewijs konden doorgroeien naar posities met meer verantwoordelijkheid. In veel nieuwe organisatievormen is dat middenmanagement dun geworden en traditionele carrièrepaden verdwijnen. Wie staat er dan klaar om het topmanagement op te volgen?”
Laten we de ontwikkeling eens wat positiever bekijken. Inderdaad worden door steeds meer organisaties managementmodellen ingevoerd met een grotere autonomie en verantwoordelijkheid voor de medewerkers (al is de term ‘schieten als paddenstoelen uit de grond’ wel wat overdreven); zowel in profit- als not for profit. Prachtig toch? Baas over je eigen werk en werktijden, niet een baas die – puur op basis van zijn functie, en niet omdat hij het beter weet – bepaalt wie wat wanneer moet doen. Delen van informatie, minder bureaucratie, als team verbeteringen doorvoeren in werkprocessen et cetera. Het is niet die ene manager die een groei doormaakt, maar iedereen kan zijn of haar talenten verder ontwikkelen, doet nieuwe ervaringen op, leert samenwerken, gaat zich verantwoordelijk voelen voor het resultaat van het team of de afdeling. Zo wordt de pool waaruit het nieuwe topmanagement kan worden gerekruteerd niet kleiner, maar juist groter.

Daarnaast is het maar de vraag of het middenmanagement wel de brug vormt tussen werkvloer en top. Niet zelden is het een ondoordringbare leemlaag die de verbinding belemmert. En om de tweedeling in de samenleving aan deze ontwikkeling toe te schrijven is absurd. De tweedeling is er en lijkt inderdaad groter te worden, maar de causale relatie met het verdwijnen van het middenkader is niet hard te maken. Het is evengoed, zelfs beter, te beredeneren dat de tweedeling juist vermindert door de nieuwe organisatievormen. Daarom: weg met de piramide, weg met het middenkader!

Willem de Lange schrijft op pwdegids.nl iedere maand een column over een actueel onderwerp.

Reageer op dit artikel

Gerelateerde tags

Lees voordat u gaat reageren de spelregels